Κάντυ Κάντυ (και το γλυκόπικρο φινάλε…)

Μάτια μεγάλα και φωτεινά, μαλλιά κατάξανθα μαζεμένα σε δύο πλούσιες κοτσίδες, και ένα χαμόγελο που σε έλουζε σαν φωτεινός ήλιος, ακόμα και μετά από τις πιο μελαγχολικές στιγμές.

Με τη γλύκα και το σκέρτσο της η Κάντυ Κάντυ αποτελεί μια από τις πιο αναγνωρίσιμες τηλεοπτικές φιγούρες της δεκαετίας του ΄80 και του ‘90. Η σειρά είχε προβληθεί από την ΕΡΤ το 1984-1987 με πρωτοφανή επιτυχία, στη συνέχεια από την ΕΡΤ3, το 1989 πάλι από την ΕΡΤ και στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 από τον Alpha. Μάλιστα, τη δεκαετία του ‘80 είχε κυκλοφορήσει και το ομώνυμο περιοδικό στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Τάταρη. Χαρακτηριστικές ήταν και οι φωνές των ηθοποιών που συμμετείχαν στη μεταγλώττιση της σειράς στην Ελλάδα.

Αξιοσημείωτο, δε, ήταν ότι παρόλο που απευθυνόταν κατά βάση στο κοριτσίστικο κοινό, την παρακολουθούσαν πολλά αγόρια, συνήθως παρέα με τις αδερφές τους (εδώ ίσως να υποθέσετε ότι τότε δεν υπήρχαν πολλές επιλογές, αλλά είναι κάτι που δεν θα το μάθουμε ποτέ).


Εξώφυλλο

Ας δούμε, όμως, πώς ξεκίνησε η Κάντυ και, κυρίως, πώς κατέληξε, αφού η ιστορία της σφραγίστηκε από τη δικαστική διαμάχη των δημιουργών της. Η Κάντυ βασίστηκε σε ένα μυθιστόρημα που εκδόθηκε το 1975 στην Ιαπωνία από τη Keiko Nagita, που αργότερα χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Kyoko Mizuki. Ως Kyoko Mizuki συνεργάστηκε με τη σχεδιάστρια Yumiko Igarashi και δημιούργησαν τη σειρά manga για το περιοδικό Nakayoshi, κερδίζοντας μάλιστα το 1ο βραβείο στην κατηγορία Shōjo { shojo, or shoujo manga (少女漫画 shōjo manga)}. Η κατηγορία αυτή απευθύνεται σε κορίτσια, δίχως να περιορίζεται στο είδος, αφού έχουμε παραδείγματα με ιστορικό υπόβαθρο ή επιστημονικής φαντασίας και επικεντρώνεται στο ρομαντικό στοιχείο, με πιο “στρογγυλεμένες” πτυχές της ζωής. Σύντομα, η εταιρεία κινουμένων σχεδίων, Toei Animation, ανέλαβε να δημιουργήσει τη σειρά, αλλά και τέσσερις μικρές ταινίες. Η σειρά είχε στοιχεία σαπουνόπερας, παρόλο που ανήκε στα anime.

Η ιστορία έχει ως άξονα τις περιπέτειες της Κάντυ Γουάιτ Άντριου, ενός κοριτσιού που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο (στο σπίτι της Πόνυ). Εκεί έκανε τους πρώτους της φίλους και αργότερα συνάντησε τον πρίγκιπά της, έναν ξανθό νεαρό που έπαιζε γκάιντα και της είπε την ατάκα: “Όταν γελάς, το πρόσωπό σου είναι καλύτερο από όταν κλαις”, μια συνάντηση όπου η εικόνα της θα τη συνόδευε σε όλη της τη ζωή, σε κάθε δυσκολία.

Μετά από λίγα χρόνια θα αρχίσουν οι περιπέτειες για την Κάντυ. Αρχικά θα πάει να μείνει με μια πλούσια οικογένεια για να κάνει παρέα στα κακομαθημένα παιδιά της (Νηλ και Ελίζα, αξέχαστα αχώνευτοι χαρακτήρες). Εκεί θα γνωρίσει τον Στήαρ (ο πολυαγαπημένος εφευρέτης), τον κομψό Άρτσι και τον όμορφο και ευγενικό Άντονι, που θα γίνει η αδυναμία της. Μέσα σε λίγο καιρό, από ένα παιχνίδι της τύχης, η Κάντυ θα γίνει μέλος της οικογένειας, αφού θα την υιοθετήσει ο μυστηριώδης θείος Γουίλιαμ. Αλίμονο, τότε είναι που θα αρχίσουν οι αναποδιές για την Κάντυ. Ο Άντονι θα πεθάνει σε ένα ατύχημα, η Κάντυ θα φύγει εσώκλειστη σε ένα αυστηρό σχολείο στο Λονδίνο, όπου θα γνωρίσει τον Τέρενς Γκράντσεστερ, μια μεγάλη της αγάπη. Ο Τέρυ, παρόλο που είναι δύσκολος χαρακτήρας, τα βάζει με τους νταήδες του κολλεγίου (ανάμεσά τους και ο Νηλ) που αποκαλούν την Κάντυ “έκθετο”.

 

74393055_2450086385209160_1334759377558568960_n

Κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να φύγει και από το σχολείο, μετά από ένα σκάνδαλο για τα ήθη της εποχής ανάμεσα σε εκείνη και τον Τέρυ και μετά από διάφορες περιπέτειες, θα καταλήξει στο Σικάγο, ως μαθητευόμενη νοσοκόμα κατά τη διάρκεια του Ά Παγκόσμιου Πολέμου. Παράλληλα, μαθαίνουμε ότι ο Τέρυ γίνεται ηθοποιός, όμως παρόλο που εξακολουθεί να αγαπάει την Κάντυ, αναγκάζεται να μείνει στο πλευρό μιας άλλης κοπέλας, της Σουζάνας, που του έσωσε τη ζωή με αποτέλεσμα να μείνει η ίδια ανάπηρη. Η Κάντυ συνειδητοποιεί ότι πρέπει να αφήσει το όνειρό της και καταλήγει νοσοκόμα του Άλμπερτ, ενός χαρακτήρα που επανεμφανίζεται στις δύσκολες στιγμές της και τη βοηθάει.

Αυτή τη φορά θα τον βοηθήσει η Κάντυ, αφού ο Άλμπερτ, έχει χάσει τη μνήμη του στον πόλεμο, και με τις φροντίδες της θα ανακαλύψουν ότι ο Άλμπερτ είναι ο θείος Γουίλιαμ, που την είχε υιοθετήσει, αλλά και ο πρίγκιπας του Λόφου, όπου είχε αγαπήσει μικρή. Και κάπως έτσι τελείωνε η σειρά (ή μήπως όχι;).

Και όμως το 2010 έρχεται η ανατροπή. Η συγγραφέας, χρησιμοποιώντας το αληθινό της όνομα αυτή τη φορά, εκδίδει το μυθιστόρημα με τίτλο: “Candy Candy The Final Story”.

Αρχικά, το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε μόνο στην Ιαπωνία, προκαλώντας πονοκέφαλο στις αναγνώστριες της Ευρώπης, αφού δεν γνώριζαν την ιαπωνική γλώσσα. Επιτέλους, το 2015 κυκλοφόρησε στην Ιταλία.

Από ό,τι διάβασα σε μπλογκ αναγνωστριών της, στο τελικό μυθιστόρημα η Κάντυ στα τριάντα της πλέον κατοικεί στο Λονδίνο, ενώ μέσα από μια σειρά επιστολών προς τα αγαπημένα της πρόσωπα, καταλαβαίνουμε ότι ζει ευτυχισμένη δίπλα σε έναν μυστηριώδη άντρα.

 

76642458_570302867046518_212866486224551936_n

Γιατί όμως η Keiko Nagita έγραψε το τελικό βιβλίο, αφού η σειρά είχε ολοκληρωθεί χρόνια πριν; Σε αυτό το σημείο ξεδιπλώνεται η δυσάρεστη πτυχή στην ιστορία της Κάντυ. Δυστυχώς, η συγγραφέας μπλέχτηκε σε δικαστική διαμάχη με την εικονογράφο της σειράς σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα. Το αποτέλεσμα ήταν να παγώσει η δραστηριότητα γύρω από την Κάντυ, μέχρι το 2004 που έγινε κάποιος συμβιβασμός.

Η ίδια η Nagita, όταν έβγαλε την τελική εκδοχή της ιστορίας το 2010 σε δύο τόμους, δήλωσε ότι κατάφερε να βγάλει την εκδοχή που ήθελε η ίδια, δίχως επιρροές από τη σχεδιάστρια ή την ομάδα παραγωγής του μάνγκα. Το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας παρέμεινε ίδιο, με κάποιες αλλαγές στις περιγραφές αλλά και στη γραφή, που είχε αποκτήσει πλέον πιο ώριμο και ποιητικό ύφος. Η καθοριστική αλλαγή στην πλοκή ήταν όταν η Σουζάνα πέθανε και ο Τέρυ έγραψε ένα γράμμα στην Κάντυ για να έρθουν πάλι σε επαφή.

Σίγουρα, ήταν απογοητευτική η εξέλιξη ανάμεσα στις δύο δημιουργούς, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι η συνεργασία τους είχε τέτοιο αποτέλεσμα. Εδώ πρέπει να αποδώσουμε τα εύσημα στη σχεδιάστρια, Yumiko Igarashi, για την εκπληκτική της δουλειά. Οι χαρακτήρες ήταν όλοι ζωντανοί και καλοσχεδιασμένοι, με πλούσια απεικόνιση των συναισθημάτων και φωτεινά χρώματα σε κάθε καρέ. Ας μην ξεχνάμε τον Στήαρ, τον εφευρέτη, τον Άρτσι, την Άννι, την Πάττυ, την κυρία Πόνυ, την αδελφή Μαρία, τον Άλμπερτ, τον Κλιν, το ρακούν, και φυσικά τα δύο αντιπαθέστατα αδέλφια, τον Νηλ και τη φοβερή Ελίζα. Οι εκφράσεις των ηρώων ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένες με καλύτερο σημείο τις γκριμάτσες τους που απέδιδαν κάθε συναίσθημα. Ο αναγνώστης ένιωθε τη συναισθηματική κατάσταση των ηρώων με το που κοίταζε το πρόσωπό τους. Τα ρούχα ήταν ιδιαιτέρως καλοσχεδιασμένα και καλόγουστα, ενώ η Κάντυ είχε τα πιο φωτεινά μάτια που θα έβρισκες σε τέτοιου τύπου manga δίνοντάς σου αμέσως να καταλάβεις πόσο αισιόδοξος χαρακτήρας ήταν.

Εξαιρετική δουλειά έγινε και στις μάχες με τα αεροπλάνα (στον Ά παγκόσμιο πόλεμο) αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Μια χαρακτηριστική στιγμή στο σκίτσο ήταν μια σταγόνα ιδρώτα που κυλούσε στον κρόταφο των ηρώων και το έντονο βλέμμα τους σε σκηνές φόρτισης. Μάλιστα, θυμάμαι ότι κάποια σκίτσα, που είχαν αναλάβει αργότερα άλλοι σχεδιαστές, με είχαν ξενίσει. Δίχως να γνωρίζω για τη δικαστική διαμάχη, συνειδητοποίησα ότι κάτι είχε αλλάξει στην ιστορία και ότι το σκίτσο δεν ήταν πλέον τόσο καλό. Αν θυμάμαι καλά, σε εκείνο το φινάλε που προερχόταν από την Ιταλία, η Κάντυ συναντούσε τον Τέρυ.

Ποια άλλα στοιχεία έκαναν την Κάντυ να ξεχωρίσει;

Πρόκειται για ένα παιδί που αντιμετωπίζει τη ζωή χωρίς τους γονείς του, όμως με το χαμόγελό και την έμφυτη αισιοδοξία του, βοηθάει τον εαυτό του αλλά κυρίως όλους τους ανθρώπους που συναντάει. Η Κάντυ είναι στα αλήθεια αξιαγάπητη, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι την αγαπάνε όλοι. Έχει εχθρούς, συναντάει δυσκολίες, ανακαλύπτει την αγάπη, σταραπατσάρεται, γνωρίζει τον πόνο του αποχωρισμού, παρ΄ όλα αυτά συνεχίζει να προσπαθεί. Ο αποχαιρετισμός, μάλιστα, είναι ένα θέμα που επανέρχεται κάθε τόσο. Μαζί της ταξιδεύουμε σε διάφορα μέρη και συναντάμε ένα πλήθος χαρακτήρων, με το δικό τους βάθος και τη δική τους ιδιοσυγκρασία. Η υπόθεση έχει αρκετό δράμα, ίσως να γίνεται συχνά μελό, όμως δεν διαφέρει και πολύ από την πραγματικότητα. Νομίζω ότι κάθε αναγνώστρια (αλλά και αναγνώστης) μπορεί να βρει αρκετούς χαρακτήρες για να ταυτιστεί, αλλά και για να διασκεδάσει.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι αναγνώστριές της διατηρούν ιστολόγια και συμμετέχουν σε συζητήσεις σε φόρουμ στο διαδίκτυο σχετικά με την τελική έκβαση της ιστορίας, τόσα χρόνια μετά το κλείσιμό της. Ίσως για αυτό η συγγραφέας δεν ξεκαθάρισε ποιος είναι ο άντρας που ζει στο πλευρό της (ίσως και να μην μπορούσε).

Στην τελική σκηνή, η Κάντυ σηκώνεται για να τον αγκαλιάσει, ενώ προηγούμενως έχει γράψει σε μια επιστολή της ότι μένει με τον άντρα, που τη χρειάζεται διαρκώς δίπλα του. Στο δωμάτιό της υπάρχουν βιβλία του Σαίξπηρ και βιβλία ιατρικής…

 

73114476_977330722634638_433889312912703488_n

72689347_2405056503045869_4295647773438509056_n(1)

Για το Lovart’s Corner

Κωνσταντίνα Κοράκη

Ακούω μουσική, διαβάζω, γράφω, σκέφτομαι και απορώ με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Έχω γράψει δύο βιβλία, την “Ανταριασμένη” και τη “Σαφένια”, και έχω ολοκληρώσει μια νουβέλα, η οποία κοντεύει να βρει τον δρόμο της. Καμιά φορά αρθρογραφώ, κιόλας, ή γράφω διηγήματα.

Ιστολόγιο

Πηγές: https://en.wikipedia.org/wiki/Candy_Candy

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s